Column
01-12-2006
Rubriek: OPINIE

Zelden zal de flagrante onzinnigheid van een cliché zo duidelijk zijn gemaakt als op 22 november, toen het adagium ‘De kiezer heeft altijd gelijk’ voor eens en voor altijd naar het Rijk der Fabelen werd verwezen. De absurde opstand die onder de kiezers heeft plaatsgevonden, is indrukwekkender dan de Fortuyn-revolte van 2002, toen de LPF uit het niets 26 zetels haalde.

Destijds was de onvrede geconcentreerd rondom één charismatisch leider en was er met integratieproblematiek ook slechts één thema. Dit keer is er sprake van fragmentatie: de SP, Wilders, de Partij voor de Dieren en in zekere zin ook de ChristenUnie profiteren allemaal in meer of minder mate van het verwende gedrag van de kiezer.

Verwend inderdaad. Want Nederland is een geweldig land om in te leven.

Natuurlijk kunnen sommige dingen altijd beter, maar over het algemeen genomen staan we er meer dan voortreffelijk voor. Echter, de SP stelt ons land consequent voor als een Derde Wereld-staat, Wilders is alleen geïnspireerd door haat en angst en de Partij voor de Dieren is het ultieme uitvloeisel van de decadentie van onze samenleving. Het redelijke geluid van de gevestigde partijen wordt steeds minder gehoord. CDA, PvdA, VVD, D66 én GroenLinks hebben allemaal verloren. Allemaal. 

Toen de LPF in 2002 een monsterzege boekte, kregen de Paarse partijen PvdA, VVD en D66 rake klappen. De kiezer raakte zijn onvrede echter niet alleen kwijt bij Fortuyn, maar ook bij het CDA van Jan Peter Balkenende – de gevestigde oppositiepartij van dat moment. Zo gaat het al jaren in Nederland. Natuurlijk kun je het niet eens zijn met een regering. In dat geval kun je bij de verkiezingen op de oppositie stemmen. Als de PvdA de afgelopen verkiezingen had gewonnen, zou ik daar persoonlijk niet blij mee zijn geweest, maar zo gaan die dingen nu eenmaal.

De PvdA heeft echter nog meer verloren dan CDA en VVD samen. En dáár zit het probleem.

De kiezer heeft dit keer niet alleen afgerekend met het kabinet, maar ook met de gevestigde oppositie. De redelijke partijen hebben weliswaar nog steeds een ruime parlementaire meerderheid, maar een kabinet van CDA, PvdA en VVD is absoluut geen optie. Hoewel zo’n kabinet beleidsmatig voor het land uitstekend zou zijn, brengt het grote gevaren met zich mee. Want als de kiezer dán ontevreden is over het gevoerde beleid, kan hij werkelijk alleen nog terecht bij de populisten op links en rechts.

Het decadente gedrag van de groeiende groep ontevreden kiezers toont de waanzin van bestuurlijke vernieuwing aan. Gekozen burgemeester, gekozen premier, referenda: allemaal prachtig, maar dan wel eerst de gekozen kiezer! (Ik dank het hooggeëerde Barrera-beraad voor het lenen van deze term). Waarom zou dit volk nog meer invloed moeten krijgen dan het al heeft? We zitten al met een bespottelijk parlement opgescheept, laat het niet nog gekker worden.

Het is tijd voor een moderne vorm van censuskiesrecht: slechts zij die in enige mate verstand van zaken hebben, mogen stemmen. 

En slechts zij die in enige mate verstand van zaken hebben, mogen zich verkiesbaar stellen. Want het was tenenkrommend de afgelopen week. De nieuwe fractievoorzitters hebben de Koningin zoals gebruikelijk advies gegeven over het te vormen kabinet.

Waar Beatrix met Geert Wilders nog een interessant gesprek over haarlak kan starten (een vriend van mij wees me op de onthutsend gelijke structuur van beide kapsels; ik eis een parlementair onderzoek), kan ze met Marianne Teefje van de Dierenclub werkelijk niets beginnen. Dit schreeuwende poppetje weet zich keer op keer volkomen belachelijk te maken.

In het ‘Smurfendebat’ bij de publieke omroep kwam Teefje bij ieder onderwerp weer op dieren uit – hetgeen een prestatie op zich is. Ze overtrad echter ook de ongeschreven Haagse mores door SGP-leider Bas van der Vlies ongenadig hard en onredelijk aan te vallen. Het schofferen van de door vriend en vijand gerespecteerde parlementaire knuffelbeer is werkelijk not done.

Maar toen Teefje de Koningin ook nog eens met droge ogen een kabinet zonder het CDA adviseerde, was de maat voor mij definitief vol. Zoveel onbenulligheid kan ik niet verdragen. Het houdt een keer op.

Dat kan ik wel zeggen, maar er valt weinig tegen te doen. De politiek zal in onze democratie namelijk altijd met de wens van de kiezer moeten werken, wat er verder ook van die wens zij. Als gezegd wordt dat de kiezer altijd gelijk heeft, moet dit dan ook niet te letterlijk worden opgevat.

Men bedoelt met deze uitspraak dat het irrelevant is of de kiezer gelijk heeft, maar dat hij simpelweg de baas is. Er zal op basis van de huidige parlementaire situatie dus gewoon een coalitie (liefst CDA/PvdA/SP) gevormd moeten worden, ook al is het niet gemakkelijk. 

Dat neemt niet echter weg dat de op drift geraakte kiezer tot bezinning moet komen.

Eigenlijk zou het goed zijn als het volk eens streng wordt toegesproken over dit verwende gedrag. Door iemand die boven de partijen staat en groot respect geniet in de samenleving.

Helaas bestaat zo iemand in Nederland niet – op de Koningin na. Maar zij mag haar mond niet opendoen. Daarom roep ik Johan Cruijff, Frans Bauer en Wendy van Dijk op om de krachten te bundelen. Met dit illustere drietal moet de doelgroep toch te bereiken zijn.



[Rubriek: OPINIE] [Stuur ons nieuwstips] [Mail je mening in een brief] [In OPINIE genoemde meningen zijn niet per se de mening van de Gay Group.] [Redactieprofiel]
[©2006 Gay Group]