Column
07-11-2006
Rubriek: OPINIE

Dat was toch wel even slikken. Uit pure wanhoop had ik zelfs bijna mijn partijlidmaatschap opgezegd. Maandenlang had ik mijn homoseksuele kennissenkring ervan geprobeerd te overtuigen dat VVD-leider Mark Rutte wel homo móest zijn. Hij is alweer bijna 40, ziet er prima uit, maar is toch vrijgezel. Bovendien, zo betoogde ik, is het kontje van Rutte minstens net zo lekker als het veelvuldig geprezen achterwerk van zijn sociaal-democratische opponent Wouter Bos. 

Aangezien Marks kontje ook nog eens inhoud heeft, zou de keuze in het stemhokje toch niet moeilijk meer moeten zijn, doceerde ik. Dáár is in die Stemwijzer of zelfs het uitstekende Kieskompas niets over terug te vinden.

Uit het niets kwam echter plotseling het bericht dat Rutte een vrouw zoekt. En niet zomaar een vrouw, maar een vrouw als Daphne Deckers, Sophie Hilbrand of Sacha de Boer, zo vertrouwde hij roddelblad Privé toe. Daar moest ik even over nadenken. 

Sacha de Boer is de enige vrouw die in mij enige heteroseksuele gevoelens kan losmaken, maar Hilbrand en Deckers vertegenwoordigen in diverse opzichten niet het niveau dat ik bij de liberale adonis vind passen. Maar los daarvan… Een vrouw voor Mark? Ik zag mijn eigen toekomst met hem in duigen vallen.

Niet samen met een glimlach het belastingformulier invullen, het glas heffen op de hypotheekrenteaftrek of over de verbrede wegen naar Schiphol-in-zee rijden, maar de rest van mijn leven als single doorbrengen en toezien hoe mijn grote liefde er met een vrouw vandoor gaat. Vergeet het maar VVD, ik stem wel op een andere homo! 

Minderheden en vermeend achtergestelde groepen vinden het vaak belangrijk om op een politicus uit hun eigen minderheid of groep te stemmen.

Veel vrouwen stemmen sinds jaar en dag op de hoogste vrouw op de lijst van hun partij. Dit heb ik nooit begrepen, want die komt doorgaans toch wel in de Kamer. Spreek dan af om op de láátste vrouw op de lijst te stemmen, zodat deze met voorkeurstemmen wordt verkozen. Hoe dan ook, hetzelfde geldt voor diverse culturele minderheden en ook voor homo’s: men stemt op ‘soortgenootjes’. 

Onlangs kreeg PvdA-politica Nebahat Albayrak (nummer twee op de lijst, Turks én vrouw; zal dus heel veel waardeloze voorkeurstemmen krijgen) het verwijt van D66-collega Lousewies van der Laan dat de PvdA pas op plaats 62 de eerste homo op de lijst had staan. In haar haast om dit schandaal snel uit te wereld te helpen, riep Albayrak dat de nummer 24 op de PvdA-lijst lesbisch was.

Later bleek echter dat Albayrak, waarschijnlijk wat afgeleid door een vermeende genocide van 90 jaar geleden, zich vergist had. Het tekent de krampachtigheid waarmee partijen zich ten opzichte van diverse minderheden proberen te profileren. De kleine rechtse partijen roepen ook al in koor dat ze een allochtoon op hun lijst hebben staan. Nou hoera! Wat maakt het uit? 

Persoonlijk interesseert het mij in het geheel niets of de politicus op wie ik stem homo is.

De populariteit van wijlen Pim Fortuyn heeft mij op 17-jarige leeftijd nota bene zeer geholpen bij mijn coming-out, maar het zou voor mij echt geen reden zijn geweest op hem te stemmen. Ik verwacht van de politicus die mijn stem krijgt een homovriendelijk beleid, ongeacht zijn of haar eigen geaardheid. 

Toch is het natuurlijk niet vreemd dat mensen zich graag vertegenwoordigd voelen door ‘gelijken’, door iemand met eenzelfde soort identiteit als jij hebt. Het hangt er hierbij maar vanaf welk element je identiteit het meest bepaalt. Sommige mensen zijn voor hun eigen gevoel in de eerste plaats allochtoon, vrouw of homo – en dat mag. 

Wat ik echter niet snap, is dat partijen (de SGP uitgezonderd, dat is weer het andere uiterste) koste wat kost willen dat hun lijst een afspiegeling van de samenleving is. Als je via een eerlijke selectieprocedure te werk gaat, zou die afspiegeling er normaal gesproken toch wel moeten komen. 

En als de eerste allochtoon dan pas op 20 staat, of de eerste homo op 62, doet dat niet ter zake.  

Ik ben voor deze site gevraagd columns over de politiek te schrijven, omdat ik daar vanwege mijn studie wel het nodige over te melden heb. Natuurlijk, mijn platform is GAY.NL, dus het is onvermijdelijk dat ik geregeld bijdragen zal leveren over politieke kwesties die met homoseksualiteit te maken hebben. Maar persoonlijk ben ik veel meer dan alleen maar homo, en ik ga ervan uit dat dit voor mijn lezers ook geldt.

Daarom zal de nadruk toch vooral liggen op politiek, wat naast voetbal mijn grote passie is. Ik kan niet goed genoeg voetballen om professional te worden en mag van mijn zusje eigenlijk niet de politiek in omdat ze bang is dat ik word vermoord.

Blijft voor mij over om over deze onderwerpen te schrijven. Dat is dan ook wat ik hier na deze introductiecolumn zal gaan doen: belangwekkende politieke kwesties analyseren en een discussie op gang proberen te brengen. Aangenaam!


[Rubriek: OPINIE] [©2006 Gay Group] [Stuur ons nieuwstips] [Mail ons je mening in een brief of reageer hieronder.] [In OPINIE genoemde meningen zijn niet per se de mening van de Gay Group.] [Redactieprofiel]