Cesar
Column | Roelof
21-08-2007
Katern OPINIE

Mijn autistische zus wijst naar de Copacabana Cocktail van mijn moeder. I want this but then with pineapple, vertrouwt ze de vertwijfeld kijkende barman toe. Wat voor creatie hij haar heeft voorgeschoteld weet ik niet. Ik ben met mijn gedachten ergens anders. We zitten met de familie in een luxe hotel in Playa del Carmen, Yucatán, Mexico. Mijn ouders zijn 25 jaar getrouwd en trakteren op deze geweldige reis.

Vandaag heb ik voornamelijk met cocktails onder een palmboom doorgebracht. Zelfs in de schaduw en met factor 30 ingesmeerd ben ik nog bruin geworden. Mijn blonde haar en blauwe ogen steken er mooi bij af, vind ik zelf. Ik heb er wel eens slechter uitgezien.

Ik kijk naar de jongens om me heen. Er zijn heel wat leuke exemplaren uit Spanje, Duitsland en Amerika aanwezig. En uit Engeland. In een paar dagen tijd heb ik al vijf leuke Engelse jongens gezien en dat is een groter wereldwonder dan dat hele Chichén Itzá bij elkaar. Want hoewel de busreis naar de indrukwekkende oude Maya-stad 3,5 uur heen én terug was, zijn we daar vanzelfsprekend geweest.

Je vliegt niet helemaal naar Mexico om alleen maar op het strand te zitten.

Leuke jongens genoeg dus onder de toeristen, maar mijn voorkeur gaat uit naar een Mexicaans lid van het entertainment-team van het hotel. Hij is een stuk kleiner en iets jonger dan ik, heeft kort donker haar met stijlvolle puntige bakkebaarden en – onvermijdelijk - twee prachtige bruine ogen. De jongen oogt wel wat arrogant, maar dat kan me niet schelen.

Natuurlijk, innerlijk is heel belangrijk. Maar nu even niet niet. Ik ga tenslotte niet met hem trouwen, ik hoef slechts naar hem te kijken. Hij straalt immers iets onbereikbaars uit en lijkt me trouwens sowieso hetero.

Het entertainment-team verzorgt iedere avond een show met veel dans en muziek. Daarnaast vragen de jongens toeristenmeisjes ten dans op live muziek. Ze zijn allemaal charmant maar ‘mijn’ jongen krijgt verreweg de meeste aandacht. Veel meisjes kijken hem smoorverliefd aan tijdens hun dans en ik kan ze geen ongelijk geven.

Een andere danser doet intussen weinig moeite zijn geaardheid voor me te verbergen.

Zijn niet al te knappe, maar zeer lieve gezicht werpt me de ene stralende lach na de andere toe. Als ik aan het eind van de avond even alleen zit omdat mijn broertje naar het toilet is, voel ik een hand op mijn schouder. Are you not thirsty?, vraagt een zachte jongensstem met Spaans accent. In de veronderstelling het vrolijke engelengezichtje te zien, draai ik me glimlachend om. Ik kijk echter recht in het mooie gelaat van mijn favoriete danser, die volgens zijn naambordje Cesar heet.

Cesar komt bij me zitten en vertelt trots de Nederlandse woorden die hij van toeristen heeft geleerd. Godverdomme en klootzak rollen er tamelijk soepel uit, al betwijfel ik of hij weet wat het betekent. Wil je met me neuken? versta ik pas na drie keer. Don’t answer that question, grijnst hij. Ik begin me nu toch een beetje af te vragen welk antwoord hij niet wil horen.

Cesar blijkt helemaal niet arrogant te zijn.

Hij vertelt mijn broertje en mij dat hij studeert aan de nationale dansschool van Mexico maar het hele jaar door in het hotel werkt.

’s Ochtends oefent hij voor de avondshow en ’s middags verzorgt hij amusement rond het zwembad. In de avond danst hij voortdurend met bezoekers, met tussendoor de uitvoering van de grote show. Het zijn heel zware werkdagen - en dat voor een bedroevend salaris. Dat laatste vertelt Cesar overigens niet zelf, ik hoorde het van een gids. Toch komen mensen uit het hele land naar Yucatán om in de horeca te gaan werken.

De jongen boeit me – en dat heeft echt niet meer alleen met zijn uiterlijke schoonheid te maken. Hij is enthousiast, gezellig, vrolijk en ambitieus. Werken in Spanje is zijn grote droom. Hij zou graag entertainer worden op bijvoorbeeld Mallorca, Ibiza of de Canarische Eilanden. Voorlopig ziet hij dat echter niet gebeuren.

Op een gegeven moment neemt hij het initiatief om het gesprek een andere wending te geven. Of we een girlfriend hebben, is de vraag.

Als ik zeg dat ik alleen aan boyfriends doe, lichten Cesars ogen op. I like both, fluistert hij. Dus toch. Het is de aanleiding voor een hoop geflirt over en weer. En het had voor mijn broertje de aanleiding moeten zijn om ons verder alleen te laten. Dat doet hij echter niet. Ik kan het hem moeilijk kwalijk nemen. Hij heeft het naar zijn zin en het is ook zíjn laatste avond.

De laatste avond ja, dat is waar ook. Cesar kijkt geschokt als hij het hoort. Morgenmiddag gaan we al weg, nota bene op zijn vrije dag. We zien elkaar dus alleen vanavond. Ik baal gigantisch, zeker als de manager van het entertainment-team korte tijd later komt melden dat ze gaan opbreken. We moeten weg. Cesar knijpt me in m’n zij, kijkt me indringend aan en zegt it’s a pity. Hij herhaalt het een keer of vijf. Ik stamel slechts yes indeed. Dan is hij weg.

Ik had kunnen vragen wat hij die avond nog ging doen. Ik had hem kunnen voorstellen om op zijn vrije ochtend samen te gaan zwemmen. Ik had hem ook spontaan een kus kunnen geven. Maar ik deed niets.

Wat ik ook had gedaan, de teleurstelling van het ontmoeten van m’n vakantieliefde op uitgerekend de allerlaatste avond was toch niet echt te verzachten.

Natuurlijk is dat geen ramp. Maar het geeft me wel een raar gevoel als ik eraan denk dat Cesar nu gewoon weer dagelijks de longen uit zijn lijf danst voor een paar pesos.

Ik hoop dat hij zijn Spaanse droom ooit kan waarmaken. Aan de waarschijnlijkheid daarvan moet ik maar niet teveel denken.

Roelof Smit

P.S. Ben je actief in de Spaanse horeca en zoek je een leuke danser/entertainer? Mail me dan op foleor1985 @ gay.nl (spaties even weghalen); je weet het nooit… Momenteel heeft Cesar overigens wel even wat anders aan zijn hoofd dan zijn toekomstdromen, aangezien orkaan Dean recht op Yucatán afraast. Volgens de voorspellingen zal hij Mexico echter zo’n honderd kilometer ten zuiden van Playa del Carmen binnenkomen en zal Cesar dus het ergste van de storm bespaard blijven.